MODER (Medikal Ozon Derneği)

Bocci V et al. Int J Artif Org 1999; 22(9):645-51

Ex-vivo kana, gaz değiştiriciden oksijen-ozon (O2-O3) uygulanmasının pratik olup almayacağını araştırdık. Önce klasik diyaliz-tip tekniğini değerlendirdik ama kısa bir süre sonra yarıgeçirgen zarların bu iş için uygun olmadığını anladık çünkü ozona karşı zayıf ve hidrofiliktiler. O zaman, 0,5m2′lik bir zarı olan hidrofobik ve ozona dirençli oyuk fiberden meydana gelen bir polikarbon sistem oluşturduk. Sistemi normal tuzlu eriyik ile denedik ve ozon 5 ile 40 µg/ml arasındaki konsantrasyonlardayken, H2O2 oluştuğunu belirledik. Daha sonra in vitro domuz kanı kullanarak kritik parametreleri değerlendirdik. Bu da bize bu sistem için heparinin ideal antikoagülan olmadığını gösterdi. Koyunlarda yaptığımız pek çok deneyin sonunda ideal antikoagülan dozunu (sodyum sitrat, ACD), esas solusyonu, dakikada akan kan hacmini, kana göre ters akan O2-O3 karışımının hacim ve konsantrasyonunu, in vivo perfüzyon için gerekli olan zamanı belirledik. Biyokimyasal parametreler, 10µg/ml kadar düşük ozon konsantrasyonunun etkili olabildiğini gösterdi; bu da gösterdi ki gaz değişimi ve O3 reaktivitesi hızlı biyolojik etki oluşturabilmektedir. 20 ile 40 µg/ml arası yüksek O3 konsantrasyonlarındaki 50 dakikalık ekstrakorporal dolaşımdan sonra bile ters etki görülmemiştir. Ancak hücreler tıkadığı için değiştiricinin etkisi azalmıştır (düşük pO2 değerleri).